• Spanning

    Na een periode van 4 weken hoesten en ziek zijn, dacht ik dat ik er wel weer was.

    Na 5 weken achter elkaar een bezoekje aan de huisarts, was er bij het 5e bezoek op mijn longen niets meer te horen.

    Opluchting zou je zeggen, En in eerste instantie was dat ook zo. Ik ging weer lesgeven, wel rustig beginnen zei de huisarts nog. Ja natuurlijk zei ik.

    Na 5 lessen te hebben gegeven op dinsdagavond deed mijn lijf zo’n pijn.

    Mn armen en benen voelden als lood.

    Woensdag en vrijdag bleef dat gevoel, het zat me niet lekker.

    Zaterdag en zondag kon mijn lijf uitrusten, tenminste dat dacht ik. Ik had een tweedaagse  Yoga Nidra opleiding in Amsterdam.

    Een geweldige plek op het terrein van de Westergasfabriek. De training was heerlijk, maar ongemerkt diepgaand, wat maandag resulteerde in een vreselijke huilbui.

    “Nu huil ik de afgelopen maanden best snel “(hormonaal dingetje, ik ben tenslotte 51)

    Maar dit was niet leuk, ik merkte dat mijn angst voor terugkeer van de kanker hier een grote rol in speelde.

    Deze angst is er na een aantal maanden van drukte langzaam weer heftig ingeslopen. De signalen ontwijken dat is wat ik deed, blijven doorgaan om maar niet te hoeven voelen. Dat resulteerde in een bronchitis en sinds zondag een blaasontsteking.

    Maandagavond wel les gegeven, en dat was fijn, afleiding van je negatieve gedachten helpt. Ook dinsdagochtend vol goede moed weer lesgegeven. Na de les keam het monster (angst) weer.

    Ik probeerde het monster te omarmen, hem vriendelijk uit te nodigen om met mij te mediteren, maar het lukte niet. Ik voelde me rot, die stomme angst , en ik had pijn in m’n buik en onderrug.

    De avond les heeft Urmila gedaan.

    Het enige wat helpt om je angsten te verslaan is om er dwars doorheen te gaan. Voor mij betekende dat bloed laten prikken. Dingen uitsluiten.

    Mijn god, trillend bij de lieve dame die de naald in mijn arm ging steken. Ik kijk niet hoor, zei ik. Ze begreep het, en ik voelde er eigenlijk niks van.

    De huisarts zou einde van de middag bellen, of vanochtend. Nu is het wachten op zo’n uitslag voor mij (en vele anderen)!niet te doen. Wat als?  Gisteren maar lopen rommelen in huis en televisie gekeken .

    Vanochtend 8.20 kwam Bart naar boven met aan dectekefoon de assistente van de huisarts.

    En Guess what: alles is goed, nergens afwijkingen in het bloed gevonden.

    Ik ben GEZOND…

    De spieren in mijn lijf moeten herstellen van het ziek zijn, en ik had wat rustiger moeten starten met de lessen.

    Liefs, Edith

    neeem soms wat gas terug..

     

     

     

     

     

     

     

Leave a reply